Με θλίψη και οδύνη το Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ πληροφορήθηκε την αιφνίδια και άωρη εκδημία του συναδέλφου Χρυσόστομου Σταμούλη καθηγητή της Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ.

Το ξεκίνημα της πορείας του Χρυσόστομου Σταμούλη ήταν εξαρχής η γόνιμη σύνθεση και η αρμονία μεταξύ των φαινομενικά διεστώτων της ζωής και της πίστης. Με διδάσκαλο τον Νίκο Ματσούκα στη θεολογία και με την άλλη μεγάλη προίκα της ζωής του που ήταν η μουσική, ο Χρυσόστομος Σταμούλης προχώρησε με τολμηρά βήματα στον διάλογο μεταξύ τέχνης και θεολογίας, φανερώνοντας τις άπειρες θεολογικές και καλλιτεχνικές όψεις της ομορφιάς που σώζει και δεν αποσυνθέτει το μυστήριο του ανθρώπου και της ιστορίας.

Με οδηγό τη σκέψη και τη διδασκαλία του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας ο Χρυσόστομος Σταμούλης προσέγγισε το μυστήριο του Χριστού ως φανέρωση του μυστηρίου του ανθρώπου και των άπειρων δυνατοτήτων του. Η οπτική της Χριστολογίας ως θεμελίου της πίστης, της λατρείας και της ζωής της Εκκλησίας είχε αφετηρία για τον Χρυσόστομο Σταμούλη το πρόσωπο και το έργο της Θεοτόκου που σάρκωσε τον ίδιο τον Θεό για χάρη του ανθρώπου. Έτσι, η Θεοτόκος είναι η γέφυρα για τη θεολογία της σάρκωσης του Θεού στην κτίση και στην ιστορία. Συνάμα, η θεολογία της σάρκωσης ανοίγει απεριόριστες δυνατότητες στον άνθρωπο να συμμετάσχει με τα δημιουργικά του έργα και να οδηγήσει και την κτίση ολόκληρη στη ζωή του Θεού.

Από το σημείο αυτό η θεολογική σκέψη και το έργο του Χρυσόστομου Σταμούλη επεκτείνεται διαρκώς σε ανοίγματα προς τη λογοτεχνία, τη μουσική, την τέχνη, το θέατρο και τον κινηματογράφο, σμιλεύοντας συνθέσεις που εμπνέονται από την πόλη, τα μνημεία και τους ανθρώπους της Θεσσαλονίκης στην οποία ζει, διδάσκει και δημιουργεί. Με τόλμη και εξαιρετική ευαισθησία μίλησε για τη θεολογική προσέγγιση του σώματος και του κάλλους, για το μυστήριο του έρωτα και του θανάτου που φωτίζονται και νοηματοδοτούνται στα έσχατα από την Ανάσταση του Χριστού. Ο έρως και ο θάνατος έχουν νόημα μόνο όταν συντονίζονται στον πολιτισμό της σάρκωσης του Θεού στην κτίση και στην ιστορία.

Έχοντας, λοιπόν, αυτές τις κατευθύνσεις στη ζωή, τη διδασκαλία και το έργο του, ο Χρυσόστομος Σταμούλης διάνυσε μια εξαιρετικά γόνιμη, δημιουργική και συναρπαστική διαδρομή, ενώνοντας με τον τρόπο της Χαλκηδόνας τη θεολογία με την τέχνη και εκφράζοντας με σχεδόν προφητικό τρόπο την ανάγκη αναπροσανατολισμού της Εκκλησίας και όλων μας σε όσα φανερώνει η θεολογία και ο πολιτισμός της σάρκωσης στην κτίση και στην ιστορία.

Άνοιξε το πεδίο της Δογματικής Θεολογίας προς το πεδίο της Φιλόκαλης Αισθητικής και της Θεολογίας του Πολιτισμού. Με την ποιητική γλώσσα των βιβλίων και τις ρηξικέλευθες παρεμβάσεις του ενέπνευσε και καθοδήγησε νέες γενιές θεολόγων, αγγίζοντας ευρύτερα πολλούς ανθρώπους στον χώρο της τέχνης, της ποίησης, της μουσικής, της διανόησης  και του πολιτισμού.

Ως Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας και κατόπιν ως Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου έδωσε το μέτρο μιας δημόσιας θεολογίας, η οποία επιμένει και φωτίζει τα ουσιώδη, λειτουργεί και εκφράζεται προφητικά, παρεμβαίνει θεραπευτικά και συνθετικά δίχως να εξωραΐζει τα κακώς κείμενα. Ο Χρυσόστομος Σταμούλης άνοιξε νέους δρόμους στην ελληνική θεολογία. Η τελευταία του συμβολή ήταν η ίδρυση του «Διεθνούς Παρατηρητήριου Θρησκευτικού Φονταμενταλισμού» στην Ιερά Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως και η διεξαγωγή Διεθνούς συνεδρίου με θέμα: «Θρησκευτικός Φονταμενταλισμός – Γένεση και Εξέλιξη ενός φαινομένου».

Με όλα τα παραπάνω ο Χρυσόστομος Σταμούλης κατέδειξε ότι θεολογία της σάρκωσης και η θεολογία του πολιτισμού σε κρίσιμους καιρούς είναι θεολογία της πράξης και των εφαρμογών, και όχι απλή υπόθεση ατομικής σταδιοδρομίας.

Ευχόμαστε ο Κύριος της Ζωής να αναπαύσει τον γόνιμο διάκονο της θεολογίας Του εν χώρα ζώντων, και το κάλλος του Προσώπου Του το οποίο ο εκλιπών πάσχισε να συνδέσει με την κτίση και τον άνθρωπο να τον καταυγάζει έως την τελική Ανάσταση.

Για το Τμήμα Θεολογίας

Δημήτριος Ν. Μόσχος, Πρόεδρος
Κωνσταντίνος Κορναράκης, Αναπληρωτής Πρόεδρος